Günler Düşü - 19.04.2022 - 2. Kısım: Saplantı

Saat 14.00’e 10 dakika, sınava 40 dakika var. Sınavı beklemekten de sıkıldım. Telefonum da hala kapalı. Bu yalnızlığın bana iyi geldiği aşikâr. Hafta sonu 90 bpm’e takılı kaldım, birkaç gündür neredeyse başka hiçbir şey dinlemiyorum. Şimdi sınıftayım, telefonum kapalı. Bir şeyler çizdim, beğenmedim. Ben de aklıma gelenleri yazma işine döndüm. Bundan da sıkıldım. Eve gidince bir şeyler okuyup uyumayı düşünüyorum. Telefonumu kapalı tutabilirim. Birkaç saate yatağıma girmiş olurum diye hayal kuruyorum.

Bugün neredeyse hiç kimseyle konuşmadım, tanıdık birileriyle pek karşılaşmadım. Bazılarını görmezden geldim. Bir tek Hasan Hoca’ya sınavın yerini sordum, emin değildim, biraz gülüştük. Sınavın olduğunu düşündüğüm yerde girişte ayakta duruyordum, içerde sınav olacak gibi değildi. Tanımadığım kimseye bunu sorasım yoktu. Ben de belki tanıdık birileriyle konuşurum diye dışarı çıktım, sigara içtim, oyalandım. Dönüşte gördüm Hasan Hoca’yı. Şimdi sınıfta Günler Düşü konseptini genişletiyorum. Bilemiyorum. Başta hedeflediğim aslında doğrudan bu tip bir günlük yazmaktı ama şimdi bütünüyle Günler Düşü başka bir konsepte dönüşmüş durumda. Belki eve gittiğimde belki de akşama bu yazdıklarımı bir elden geçirip tekrar düşüneceğim. Eğer tatmin olursam arada bu tip günlük yazmayı da düşünebilirim.

Bütün bir günü izole bir şekilde Günler Düşü’ne ayırsam nasıl olur diye düşünüyordum ki bu cümleyi bitiremeden daha önce birkaç kez konuştuğum biri gelip sınav konuları hakkında sorular sordu. Ben de ona sordum, nezaketen. Sınav üzerine biraz konuştuk. İyi birine benziyor, oldukça tatlı biri olduğunu da düşündüm; yine de sabahtan beri sıkıldığımı anlatmaya başlayınca o da sıkılıp gitti. Bu kalabalığın içinde gördüğüm, ilk tanıdığa tutunup beni anlaşılmayı beklemek davranışım. Bu tutum artık beni irite eden bir alışkanlığa/saplantıya dönüşmüş durumda. Sınavın test olacağını söyledi, biliyordum, bu dersi ikinci alışım, hatta tüm derslere girdim sayılır. Hiçbir şey söylemedim. Bir gözü yazdıklarımdaydı hatta kağıdı tersten okumaya çalışıyor gibiydi. Belki bu yaptığını ayıp bulup gitmiştir. Daha önce Günler Düşü’nü okuyup okumadığını merak ettim. Bütün bir günü buna ayırmak fikri hala aklımda, egzersizvari bir yazım. Belki yayınlamamak için sırf. Bu konuda hakkında daha fazla düşüneceğim, buna ayıracak vaktim yakında olacaktır. Sınava birkaç dakika var, ellerim soğuk. Haftada birkaç kez yoga yapmaya karar verdim birkaç gün önce.

Defteri kapatmak üzereyken tanıdığım birini daha gördüm. Sanırım konuşmak istemiyorum. Umuyorum benimle konuşmaya çalışmasın.